Sankt-Peterburq, 2007-ci il, yanvar ayının 4-ü. Daha doğrusu 5-i, gecə saat 12-1 arası idi. Mən, metro ilə evə qayıdırdım. Vaqon demək olar ki, boş idi və mən rahatlıqla oturacaqda oturmuşdum. Nə yaxşı — əllərimi kurtkamın ciblərinə saldım və fikirləşdim ki, bu saat evdə, yorğanın altında, öz yerimdə olmaq daha da yaxşı olardı. Sol əlim cibimdə olan evin açarlarına, sağ əlim isə siqaret qutusuna toxundu. Yadıma düşdü ki, qutuda bir dənə siqaret qalmalıdı — onu metrodan evə gedənə kimi çəkərəm, bu günü görər, səhər də ki, yenisini alaram.

Elə fikirləşə-fikirləşə qutunu çıxartdım və siqaretin orda olmağına əmin olmaq üçün açdım. Siqaret yox idi, qutu bom-boş idi... Mən bir az narahatçılıq hiss elədim — bəs necə?! Nə isə, yoxdu yoxdu da. Amma narahatçılığım artırdı, çünki, düşəcəyim metro stansiyasında dükan yox idi. Qubernator Matviyenkonun əmri ilə bütün metro stansiyalarından və yeraltı keçidlərdən dükanlar yığışdırılmışdı. İt qızı — fikirləşdim mən, — dayanacaqlardakı dükanları yığışdırdın bəs deyil, gərək bunları da yığışdırasan, bəs camaat siqareti hardan alsın?! Metrodan bir az aralıda “24 saat” dükanı olmalı idi, yolüstü olmasa da keçib ordan alaram deyə düşündüm və bir az rahatlaşdım. Amma, başımda yenə də, “birdən orda siqaret qurtarıb, birdən dükan bağlı olar” kimi fikirlər fırlanırdı. Mən kimdənsə siqaret istəməyi bacarmıram. “At deyil, dəvə deyil” məsələsi yadıma düşür və utandığımdan heç kəsə yaxınlaşıb, ondan siqaret istəyə bilmirəm. Halbuki, məndən kimsə yaxınlaşıb siqaret istəyəndə, buna pis baxmıram və siqaretim varsa verirəm.

Belə düşünə-düşünə metroda gedirdim. Artıq 7 ildən çoxdur ki, mən siqaret çəkirəm. Bəzən, atmaq istəyirdim, amma 1 gündən çox siqaretsiz dözə bilmirdim və yenidən çəkməyə başlayırdım. Bu zəifliyimə, iradəsizliyimə görə özümə nifrət edirdim, amma, yenə də çəkirdim.

“Stansiya Leninskiy prospekt” səsi, mənim düşüncələrimi kəsdi, mənim stansiyam idi. Çıxdım. Mənlə bərabər çıxanlardan bəziləri dayanıb siqaret yandırır və tüstüsünü dərin nəfəslə içlərinə alaraq yollarını davam edirdilər. Mən isə paxıllıqla onlara baxıb “24 saat” dükanına yönəldim. Dükana gedə-gedə, siqaretdən aslı olmağım və iradəsizliyim məni gecə vaxtı yolumdan edir deyə düşünürdüm. Dükan bağlı olsa, siqareti atacam, — artıq neçənci dəfədir ki, özümə söz verirdim. ”Bağlıdır”. Dükanın qapısında kartonda yazılmış elan var idi. Həyat sanki, məni sındırmaq istəyirdi. Ya da, əksinə, mənə bir dənə də şans verirdi ki, — buyur heç olmasa indi sözündə dur. Mən isə, — bəs indi neyləyim, hardan alım deyə fikirləşirdim. Yaxında başqa dükan yox idi, həm də, hava soyuq idi və uzaq getməyə istəyim də yox idi. — Yaxşı atıram, yəqin bu doğrudan da işarədir ki, artıq bəsdir çəkdin! Üçcə gün dözə bilsəm, atacam deyə getdim evə. — Sabah heç hara getmək lazım deyil, evdən çıxmaram və siqaretsiz bir-təhər dözərəm, sonra da baxarıq. Əslində ayın 8-nə kimi heç hara getmək lazım deyildi, çünki Rusiyada yanvarın 1-dən 7-nə kimi tətil olur, hər yer bağlı olur və demək olar ki, heç kəs işləmir.

Səhər yuxudan oyananda siqaret çəkmək istəmirdim, mən yuxudan duran kimi siqaret çəkənlərdən deyiləm. Gərək çay içim, yağ-pendir-çörək yeyim, sonra isə siqaret çəkim. Amma, bu dəfə siqaret yox idi və dünənki qərarımdan dönmək istəmirdim. Axşama kimi bir-təhər dözdüm. Siqaretsiz yuxuya getmək isə artıq çətin idi. Mən bütün gecəni yuxusuz olaraq o yana, bu yana fırlana-fırlana keçirdim və səhərə yaxın yuxuya getdim. Telefon səsi məni oyatdı. Zəng edən dostum Vüqar idi.

— Alyo!

— Alyo, salam məleykü!

— Əleyküm!

— Yatmısan?!

— Yox dururam artıq, nə idi ki?

— Heç, elə-belə. Nətərsən, nə var, nə yox?

— Sağlıq, sağ ol. Səndə?

— Belə də, dığırranırıq yavaş-yavaş. Vaxtın olsa hərrən, gəl biz tərəfə.

— Yox ay Vüqar, siqareti atıram, çıxsam qorxuram çəkərəm. )))

— ))) neçə gündür?

— İki.

— ))) Allah köməyin olsun. Yaxşı, sağ ol. İstəsən gəl.

— Oldu. Sağ ol!

Telefondakı saata baxdım, saat 1-ə qalmışdı. İntası heç durmaq istəmirdim. Özümü əzilmiş pomidor kimi hiss edirdim. Durdum. Başım gicəllənirdi. Getdim hamama, suyu açdım və güzgüyə baxdım, ordan mənə yaşıldan göyə çalan bir sifət baxırdı. — Koppolunun siqareti, gör məni nə günə salıb! Əl-üzümü yuyub keçdim mətbəxə. Yemək yeyəndən sonra qarnım dolsa da özümü doymuş hiss etmədim. Ciyərim yanırdı siqaret üçün. Başım gicəllənirdi, hər şeyi sanki, duman içində görürdüm. Mən getdim otağa və yerimə uzandım. Bütün günümü belə, çarpayıda keçirtdim. Yalnız yeməyə dururdum. Yeri gəlmişkən, iştahım da elə açılmışdı ki, hər 1-2 saatdan bir acırdım, durub yeyirdim, amma, yenə də özümü doymuş hiss eləmirdim, elə bil çörəksiz yemişəm.

...Yenə bir gün başladı. Əziyyətimin 3-cü günü və bu günkü gün mənə öskürək gətirdi. Öskürəkdən boğulurdum, qızarırdım, boğazım cırılırdı, amma, öskürək dayanmırdı. Mən bilirdim ki, bircə dənə siqaret çəksəm öskürək kəsər və mən də yüngülləşərəm, amma, dözürdüm. Fikirləşirdim ki, bunlara dözə bilsəm, sonra asan olacaq. Demərəm ki, çox əziyyət çəkirdim, yəni, heç bir ağrı zad yox idi, intası, bəzən, siqaret çəkmək istəyi məni sanki, dəli edirdi. Beynim gicişirdi, yaman əsəbi idim və hər şeyə hirslənirdim.

Yanvarın 8-i. Bu gün mən işə getməliyəm. Nəhayət, küçəyə çıxdım. Təmiz şaxtalı hava başımı gicəlləndirdi və mən dərindən nəfəs aldım. Siqaret istədim, lakin, bu üç gündə çəkdiklərim hələ yaddan çıxmamışdı, onların boşa getməsini istəmirdim. Bir həftə çəkməsəm atacam deyə düşündüm və getdim işə. Bir həftə ərzində elə də əziyyət çəkmədim, düzdür, bəzən, içimdəki siqaret çəkmək istəyi ciyərimi yandıraraq məni dəli edirdi, amma, mən fikrimi başqa şeyə yönəldərək özümü ələ alırdım. Bəzən isə yuxuda görürdüm ki, siqaret çəkirəm və qorxudan oyanırdım. Artıq siqaretdən aslı olmaq istəmirdim, azad olmaq istəyirdim.

Bir həftə keçdi və siqareti atmaq mənə artıq mümkünsüz gəlmirdi. Bu günlərdə getdim qohumum Azərin yanına. Azər həmişəki kimi öz dükanında idi, biləndə ki, mən siqareti atmışam, soruşdu:

— Sən də kitabı oxumusan?

— Hansı kitabı?

— “Siqareti atmağın asan üsulu”

— Yox oxumamışam. Amma, oxumaq istərdim. Sən də atırsan ki?

— Yox bu))).

Azər, satıcı Vovanı göstərdi. Əslində Vova siqareti atmaq istəmirdi, kitabı oxumaq da fikiri yox idi. O kitabı ona hansısa tanış qız vermişdi ki, oxusan o saat siqareti atacaqsan. Qız kitabı yaman tərifləyibmiş və dediyinə görə guya özü siqareti bu kitabı oxuduqdan sonra atıbmış. Mən kitabı Vovadan aldım.

Kitab həqiqətən maraqlı və faydalı çıxdı. Yəni, belə deyək ki, bəzi şeylərə adamın gözünü açır. Onu oxuduqdan sonra mən artıq bilirdim ki, bir daha siqaret çəkməyəcəm.

***

Mən artıq 1 il 4 ay və 15 gündür ki, siqaret çəkmirəm. Allen Karrın “Siqaret atmağın asan üsulu” kitabı həqiqətən də siqareti atmaq istəyənlər üçün yardımcı ola bilər. Amma, siqareti atmaq qərarınız gərək qəti olsun. Hər şey sizin özünüzdən aslıdır. Bu kitab bir psixoanalitik kimi insanı (oxucunu) o fikrə gətirir ki, siqareti atmaq heç də çətin deyil və hər kəs istəsə onu rahatlıqla ata bilər. Bu kitab Fazil Hüseynov tərəfindən Azərbaycan dilinə də tərcümə olunub. Onu hətta internetdən də yükləmək olar. Fərhad Hüseynov bu kitabı elektron vəsait kimi hazırlayıb və öz fərdi saytında yerləşdirib. Buyurun yükləyin, oxuyun və siqareti atın!